تبلیغات
آزمون بندگی - تاریخ مدینه
تاریخ مدینه
پیش از اسلام، دو گروه عرب و یهودی در یثرب و به عبارتی در حد فاصل حره‌ی شرقی، حره‌ی غربی، قبا و اُحد زندگی می‌كردند. قبایل یهودی عبارت بودند از: «بنی قَیْنُقاع»، «بنی نضیر» و «بنی قریظه» كه عمدتاً‌در جنوب و جنوب شرقی در منطقه‌ی عواملی ـ كه امروزه به شارع عوالی یا شارع علی بن ابی‌طالب(ع) معروف است زندگی می‌كردند.

ورود اسلام به یثرب
مردم یثرب به كعبه احترام می‌گذاشتند و همه ساله برای طواف آن و عبادت بت‌ها به مكه می‌آمدند. به علاوه بازارهای مكه نیز انگیزه‌ای بود تا آنان به مكه بیایند و روابطی با قریش داشته باشند. از زمانی كه پیامبر (ص) دعوت خویش را آشكار كرد و آیات قرآنی در میان مردم انتشار یافت، اهل یثرب به دلیل همین رفت و آمدها كم و بیش با آن آشنا شده‌بودند. اما حرمتی كه برای قریش قائل بودند مانع از آن شده بود كه خود را به رسول خدا (ص) نزدیك كند. نخستین بار دو نفر و در سال یازدهم شش نفر از مردم یثرب اسلام آوردند. آنها این پیام جدید را به دیگران رساندند و در سال دوازدهم بعثت دوازده نفر از مردم یثرب كه مسلمان شده بودند در ایام حج به دیدار رسول خدا (ص) شتافتند. پس از آن بود كه پیامبر (ص) یكی از بهترین اصحاب خود؛ یعنی «مصعب بن عُمَیر» را برای تبلیغ اسلام به یثرب فرستاد و در سال سیزدهم بعثت قریب هفتاد تن از مردم یثرب برای بیعت با رسول خدا (ص) به مكه آمدند. آنان ضمن بیعت با رسول خدا (ص) از آن حضرت خواستند تا به یثرب بیاید؛ و تعهد كردند كه از آن حضرت دفاع خواهند كرد، همان گونه كه از زن و فرزند خویش دفاع می‌كنند.

این دعوت سرآغاز هجرت پیامبر (ص) و اصحاب آن حضرت بود. محل بیعت آنها با رسول خدا(ص) اندكی پایین‌تر از جمره‌ی عَقَبه، در راه آمدن به مكه، سمت راست، در داخل یك شعب بوده كه اكنون در محل آن «مسجد البیعه» قرار دارد. پیش از این درباره این مسجد سخن گفته شد.

یثرب یا مدینه البنی (ص)
پیامبر در ربیع الاول سال 622 میلادی به یثرب آمد و با آمدن آن حضرت، نام این شهر به مدینه‌البنی (ص) تبدیل شد. رسول الله (ص) در همان آغاز، مدینه را چون مكه «حرم» دانست. بر این اساس، مكه حرم خدا و مدینه حرم رسول الله(ص) است. این بهترین شرافتی بود كه مدینه می‌توانست به آن دست یابد.پیامبر خدا(ص) برای زندگی مدینه برگزید؛ طبیعی است آن حضرت پس از فتح مكه، در سال هشتم هجرت، می‌توانست به شهر خود بازگردد. اما ترجیح داد در مدینه زندگی كند و در آن شهر دفن گردد. آن حضرت در سخنان بی‌شماری مدینه را تمجید كرده و مردم آن را بسیار ستوده است. همین تعریف‌و تمجیدها سبب شد تا این شهر كوچك، بهترین و زیباترین نام‌ها را كه نزدیك به یكصد نام می‌شود به خود اختصاص دهد: «المؤمنه»، «المحبوبه»، «المقدسة»، «الباره»، «دارالأبرار» «ارضُ الله» «طابَه»، «طَیْب»، «سیّدة البلدان»، «دارالسلام»، «المحرّمه»، «المباركه»، «المحروسه»، «المرحومه»،‌«الجبّاره» «المختاره»، ‌«القاصمه» «حرم رسول الله» ، «الموفّیه»، «قلب الایمان»، «قبة الاسلام»، «المعصومه»، «بیت رسول الله» و نام‌های دیگر.رسول خدا (ص) مدینه را این گونه توصیف كرده‌اند؛ «مدینه محل هجرت من، محل قبر من و محلی است كه من از آنجا برانگیخته خواهم شد.»

پیامبر خدا(ص) در مدینه
پیش از هجرت پیامبر به مدینه، تنی چند از اصحاب به یثرب رفته و در «قبا» سكونت كردند. سپس رسول خدا (ص) در آغاز ماه ربیع الاول راهی یثرب شد. مردم مسلمان شده‌یثرب، بی‌صبرانه انتظار ورود آن حضرت را داشتند و از ایشان در «قبا» استقبال كردند. آنگاه مسلمان واقعی مدینه، طی ده سال با خلوص تمام از وی و آرمان‌های آن حضرت دفاع كردند. در اینجا خلاصه‌ای از حوادث این ده سال را می‌آوریم:

نخستین اقدام پیامبر (ص) در مدینه، ساختن مسجد بود؛ جایگاهی كه افزون بر مركزیت عبادی، مركزیت فرهنگی، سیاسی و اداری نیز داشت؛ وی كه از تكیه‌گاه‌های اصلی اسلام در میان مسلمانان بود.

دومین اقدام آن حضرت ایجاد یك پیمان عمومی میان مسلمانان مدینه بود. در این معاهده كه همه‌ی مسلمانان برای اجرای آن متعهد شدند و با رسول خدا (ص) بیعت كردند حاكمیت برای خدا و رسولش شناخته شد و بخشی از قوانین حقوقی و جزایی اسلام به عنوان قانون تصویب گردید.

سومین اقدام رسول خدا(ص) ایجاد پیمان برادری میان مسلمانان بود. آن حضرت مسلمانان را با یكدیگر برابر كرد تا نسبت به هم ارتباط و پیوند نزدیكتری داشته باشند. از میان مسلمانان، «علی بن ابی‌طالب» را به عنوان برادر خود برگزید.