تبلیغات
آزمون بندگی - روز مباهله
تاریخ : پنجشنبه 8 شهریور 1397 | 02:22 ب.ظ | نویسنده : مستور
مباهله پیامبر با مسیحیان نجران ، در روز بیست و چهارم ذی الحجّه سال دهم هجری اتفاق افتاد.

پیامبر (صلی‌الله علیه‌ و‌ آله‌ و سلم) طی نامه ای ساکنان مسیحی نجران را به آیین اسلام دعوت کرد. مردم نجران که حاضر به پذیرفتن اسلام نبودند نمایندگان خود را به مدینه فرستادند و پیامبر آنان را به امر خدا به مباهله دعوت کرد. وقتی هیئت نمایندگان نجران ، وارستگی پیامبر را مشاهده کردند ، از مباهله خودداری کردند. ایشان خواستند تا پیامبر اجازه دهد تحت حکومت_اسلامی در آیین خود باقی بمانند.

خداوند پیش از نازل کردن آیه مباهله ، در آیاتی چند به چگونگی تولد عیسی (علیه‌ السلام) می پردازد و مسیحیان را با منطق عقل و استدلال روبرو می کند و از آنان می خواهد که عاقلانه به موضوع بنگرند. بنابراین پیامبر ، در ابتدا سعی کرد با دلایل روشن و قاطع آنان را آگاه کند ، اما چون استدلال موجب تنبّه آنان نشد و با لجاجت و ستیز آنان مواجه گشت، به امر الهی به مباهله پرداخت. خداوند در آیه 61 سوره آل_عمران می فرماید: «هرگاه بعد از دانشی که به تو رسیده ، کسانی با تو به محاجّه و ستیز برخیزند ، به آنها بگو بیایید فرزندانمان و فرزندانتان و زنانمان و زنانتان ، و ما خویشان نزدیک و شما خویشان نزدیک خود را فرا خوانیم ؛ سپس مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغ گویان قرار دهیم».



طبق توافق قبلی ، پیامبر (صلی‌الله علیه‌ و‌ آله‌ و سلم) و نمایندگان نجران برای مباهله به محل قرار رفتند. ناگاه نمایندگان نجران دیدند که پیامبر فرزندش حسین (علیه‌ السلام) را در آغوش دارد ، دست حسن (علیه‌السلام) را در دست گرفته و علی و زهرا (علیهماالسلام) همراه اویند و به آنها سفارش می کند هرگاه من دعا کردم شما آمین بگویید. مسیحیان، هنگامی که این صحنه را مشاهد کردند ، سخت به وحشت افتادند و از این که پیامبر ، عزیزترین و نزدیک ترین کسانِ خود را به میدان مباهله آورده بود ، دریافتند که او نسبت به ادعای خود ایمان راسخ دارد ؛ زیرا در غیر این صورت ، عزیزان خود را در معرض خطر آسمانی و الهی قرار نمی داد. بنابراین از اقدام به مباهله خودداری کردند و حاضر به مصالحه شدند.

مفسران و محدثان شیعه و اهل_تسنّن تصریح کرده اند که آیه_مباهله در حق اهل بیت پیامبر نازل شده است و پیامبر تنها کسانی را که همراه خود به میعادگاه برد فرزندانش حسن و حسین و دخترش فاطمه و دامادش علی علیهم السلام بودند. بنابراین منظور از « اَبْنائَنا » در آیه منحصرا حسن و حسین علیهماالسلام هستند ، همان طور که منظور از « نِساءَنا » فاطمه علیهاالسلام و منظور از « اَنْفُسَنا » تنها علی علیه السلام بوده است. این آیه هم چنین به این نکته لطیف اشاره دارد که علی علیه السلام در منزلت جان و نفس پیامبر است.

روزی که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم قصد مباهله کرد ، قبل از آن عبا بر دوش مبارک انداخت و حضرت امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام را در زیر عبای مبارک جمع کرد و گفت: «پروردگارا ، هر پیغمبری را اهل بیتی بوده است که مخصوص ترینِ خلق به او بوده اند. خداوندا، اینها اهل_بیت منند. پس شک و گناه را از ایشان برطرف کن و ایشان را پاکِ پاک کن.» در این هنگام جبرئیل نازل شد و آیه تطهیر را در شأن ایشان فرود آورد: «همانا خداوند اراده فرمود از شما اهل بیت پلیدی را برطرف فرماید و شما را پاکِ پاک کند.

* تصویر ؛ یکی از اسناد روز مباهله نگارگری (مینیاتور) سخه الآثار الباقیه در فرانسه



طبقه بندی: مباهله،
برچسب ها: بیست و چهارم ذی الحجّه، حضرت رسول اکرم(ص)، مباهله، نجران،